trauma

Jednym z najbardziej mylących i najmniej rozpoznawanych stanów związanych z traumą jest moment, w którym człowiek przestaje odczuwać cierpienie nie dlatego, że naprawdę odzyskał poczucie bezpieczeństwa, ale dlatego, że układ nerwowy ograniczył kontakt z przeciążeniem.

Są doświadczenia, które zmieniają sposób, w jaki ciało rozumie świat. Trauma relacyjna nie kończy się w momencie, kiedy relacja się kończy. Ona zostaje w układzie nerwowym i zaczyna wpływać na to, co później nazywamy „miłością”.

Układ nerwowy może reagować na przeciążenie na dwa pozornie przeciwstawne sposoby: poprzez nadmierną aktywację albo poprzez wyłączenie. Te dwa stany nazywa się hiperarousal oraz hipoarousal.

Jednym z najbardziej niezrozumiałych doświadczeń po traumie jest poczucie, że przeszłość nie chce zostać w przeszłości. Można próbować żyć dalej, zajmować się codziennymi sprawami, budować spokojniejsze życie, a mimo to nagle pojawiają się emocje albo reakcje ciała, które sprawiają wrażenie, jakby wszystko wydarzało się na nowo.

Kiedy zaczynamy interesować się tematem zdrowienia po traumie, bardzo łatwo natrafić na uproszczony obraz tego procesu. Często wygląda on jak droga od bólu do spokoju, od chaosu do równowagi, od trudnych emocji do stabilności. W takiej wizji zdrowienie przypomina stopniową poprawę, w której każdy kolejny etap jest łatwiejszy od poprzedniego.

Jeśli czytasz ten tekst, prawdopodobnie znasz to doświadczenie: w głowie wiesz, że „to już się skończyło”, ale ciało zachowuje się tak, jakby nadal musiało być czujne. Pojawia się napięcie, przyspieszony puls, trudność z oddychaniem, bezsenność albo przeciwnie – zmęczenie tak duże, że nie da się „normalnie funkcjonować”. Możesz też zauważyć, że Twoje ciało reaguje silniej na zwyczajne sytuacje: głośniejszy dźwięk, czyjś ton głosu, tłum, pośpiech, zapach a nawet światło.