emocje

Nie chodzi tutaj o zwykły wstyd związany z popełnieniem błędu czy niezręczną sytuacją. Mowa o głębokim, chronicznym poczuciu, że coś jest nie tak nie z tym, co człowiek zrobił, ale z tym, kim jest. To doświadczenie, które nie brzmi: „popełniłam/em błąd”, lecz raczej: „jestem błędem”. Nie mówi: „zachowałam/em się niewłaściwie”, ale: „jestem niewłaściwa/y”.

Są takie momenty, w których człowiek nie płacze, nie krzyczy i nie przeżywa załamania, które byłoby widoczne dla innych. Wstaje rano, robi kawę, odpowiada na wiadomości, idzie do pracy, zajmuje się domem, dziećmi, obowiązkami. Z zewnątrz może wyglądać całkiem normalnie. Może nawet spokojnie. Ale w środku czuje, jakby coś zostało wyłączone. Nie ma już tego żywego przepływu emocji. Nie ma radości, ekscytacji, wzruszenia, czasem nawet smutku. Jest pustka, chłód, dystans, autom